Sto lat samotności Gabriel García Márquez jest opowieścią pełną elementy "realizmu magicznego", gdzie wszystko jest możliwe, a także jednym z najczęściej dyskutowanych w historii. Pisarz urodził się w 1927 w Aracataca, Kolumbia, i nadal mieszkają obok dziadków do roku 1936, który wspierany w nim wielka wrażliwość twórczą głównie mówiąc anegdot i opowieści. Studiował w Liceum Zipaquirá krajowym i że jest gdzie jego nauczyciel literatury jest świadoma talent chłopca, który określił kilka opowiadań i wierszy na poziomie szkoły średniej kończy się znakomicie. Naciskany przez rodziców, przeniósł się do Bogoty, by studiować prawo na Uniwersytecie Narodowym, chociaż uczęszczał na University of Cartagena, gdzie kontynuował za nieprawidłowe, jako student prawa, ale w którym uzyskał on swój pierwszy dziennikarskim conseguírsele codziennie kolumny w nowo powstałej gazecie El Universal.

Stamtąd García Márquez życia intensywnie literatury i dziennikarstwa, publikacje techniczne, podróżowanie po Europie, zamieszkały w Meksyku, opracowywania i karmienie jego opus magnum. Dotarła w końcu w 1966 r. i opublikowany w 1967 roku, sto lat samotności jest przełomowym w historii literatury Ameryki Łacińskiej i świata jest powieścią, że więcej tłumaczeń i sprzedaży zostały osiągnięte, pojawia się w okresie rozkwitu intensywne ruchy Łaciński polityków amerykańskich, ale wydaje się, że ich treść jest tym, co przychodzi do nas wszystkich z magicznego wyjątkowy.

Od pierwszej strony zdajesz sobie sprawę, że narrator jest wszechwiedzący trzeciej osoby, która wie o teraźniejszości i przeszłości głównego bohatera, i prowadzi nas za rękę do spełnienia rodziny Buendia w wielopokoleniowej wycieczkę po sto lat wszystkie tego szczepu w obcym mieście z Macondo, założona przez nich. Narrator zmienia się pod koniec powieści, by stać się znak, inny innowacji kolumbijskiego autora.

Stałej lub wykorzystanie hiperbola przesady z tym, o czym mówimy, jest jednym z najczęściej używanych w narracji, jeden element literackiej niezbędne García Márquez, jest odbiciem fikcyjny świat, w którym wszystko jest możliwe. Jest to również sposób na zakończenie realistyczny kopię "prawdziwego" świata fizycznego, i to jest tutaj, gdzie znajduje się ogromny sukces tej pracy dla czytelnika cieszy się przesadzone i po ludzku możliwe do osiągnięcia. Macondo jest sam w sobie przesadą miasta, w którym wielu czytelników z pewnością marzy.

W Macondo nie można rozróżnić pomiędzy rzeczywistością i nierealności. Macondo to magicznej krainy, gdzie wszystko może się zdarzyć, z drugiej strony. Dziwna rzecz z życia codziennego i poprzez język sugestywny i precyzyjne, można żyć tak, jak mało prawdopodobne. Wymyślonej konstrukcji jest głęboko zakorzeniony w amerykańskiej rzeczywistości, z którym zarówno García Márquez czynienia od dzieciństwa. Dialogu między żywymi i umarłymi, krzyż, kiedy Remedios Beauty zniknął pod arkuszem, kiedy był w Macondo potop, który trwał ponad cztery lata, deszcz kwiatów, narodzinach ostatniego członka rodziny, z ogonem świń, kiedy to ostatni członek rodziny Buendia mrówki jeść, są sytuacje, które ilustrują wszystkie elementy realizmu magicznego do perfekcji podstawowe fakty są prawdziwe, ale są możliwe w świecie ludzkim.

Akcja rozgrywa się w miejscowości Macondo, która została założona przez José Arcadio Buendía, ponieważ Riohacha wyjechał z żoną, Ursula Iguarán, za zabicie człowieka. Pobrali się i mimo kuzynów precedens wskazujący, że małżeństwo, w którym więzy rodzinne miała dziecko może urodzić się ze świńskim ogonem, ale na szczęście, że nigdy nie wydarzyło. Mieli troje dzieci, i tak zaczyna się historia rodziny Buendia, co jest pierwsze pokolenie zaczyna opisywać García Márquez.

Następnie pojawia się postać o imieniu Melquiadesa, multi-gypsy intelektualnej wiedzy i twierdził, klucze Nostradamus, dlatego odszedł José Arcadio piśmie przewijania, która przechodzi przez sześć pokoleń bez możliwości rozszyfrowania. Tylko ostatni Aureliano, po którym dziecko zostało spełnione rodziny jest urodzony z świni ogon i mrówki jeść, może się okazać, że klawisze przewijania został napisany. Zawierała ona nie mniej niż historia rodziny sortowane w czasie i przestrzeni, ale złożyły jedno sto lat wcześniej.

Innym ważnym aspektem techniki narracji w powieści jest budowa czas, używając tzw wspomnieniach i prolepsis: stały skacze od przedstawienie przeszłości i przyszłości, która nagle widać od samego początku powieści

"Wiele lat później stanął przed plutonem egzekucyjnym, pułkownik Aureliano Buendia miał przypomnieć, że odległe popołudnie, w którym jego ojciec zabrał go do odkrycia lodu. Macondo wtedy. "

Wydaje się, że jest okrągła, bo istnieje kilka faktów, które powtarzają się od czasu do czasu. Te same nazwiska, te same cechy charakteru są dziedziczone z pokolenia na pokolenie, a fakty są podobne do końca powieści. A także wyróżnia się linearną strukturę, ponieważ cały czas z tych znaków było opowiadane w zwoje napisany przez jednego z bohaterów:

"Melquiadesa było to, że fakty nie kazał konwencjonalnych mężczyzn czasu, ale koncentruje się w. dziennych odcinków, tak aby wszystkie współistnieją w jednej chwili."

Z takich różnych środków technicznych i przedmiot refleksji, nie jest zaskoczeniem, że wielkim sukcesem tej powieści i jej znaczenie w dwudziestowiecznej literatury amerykańskiej, w jaki sposób García Márquez stwierdza, praca jest wspaniały, podejmowania nawet trochę biblijnego stylu, stawia wisienką na torcie, który miał uwiecznić, podsumowujące główne przesłanie gry jest odzwierciedleniem naszego społeczeństwa i skazany w szczególności jego styl dla ludzkości:

"I to wszystko napisane na nich niepowtarzalna od zawsze i na zawsze, bo wyścigi skazany na sto lat samotności nie mają jeszcze jedną szansę na ziemi".

Niewątpliwie, to wiadomość pozostanie w mocy do dnia dzisiejszego, było wielkim jazdy i chwalić czytać tej powieści w tak wielu obrazów, które są rejestrowane w pamięci, po tym wszystkim jest literatura!

Referencyjne

García Márquez, Gabriel. Sto lat samotności. Buenos Aires: Redakcja Sudamericana 1967 roku.
Menton, Seymour. Hiszpanie amerykańskiej historii. 3rd ed. Meksyk: Fondo de Cultura Economica, 1970.

MESOGRAFÍA

Biografia i życie. "Gabriel García Márquez. 2004 roku. 4 września. 2009 roku.

Popularność: 4% [ ? ]

Gesticulador, grać w trzech aktach napisana przez Rodolfo Usigli w 1937 roku, ukazał się 17 maja 1947 w National Palace of Fine Arts w Mexico City pod kierunkiem Alfreda Gómez de la Vega. Zawieszony z powodów politycznych, ponieważ była obrazą dla klasy rządzącej, wojsko i rewolucji meksykańskiej. Prezydenta Meksyku Miguel niemiecki musiał interweniować, aby go przesunąć w teatrze, ale trwało tylko dwa tygodnie w kinach. Jest to historia profesora César Rubio, który jako homonimem rewolucyjny przywódca za zmarłych, przejmuje jego osobowość mylących wszyscy z jego rodziny, w tym jego oszustwa i oszustwa jest sprawą podstawową w życiu Meksyk, polityka i wszystko wokół niego nie ma miejsca, temat wybrany przez Usigli do przedstawienia w tej pracy, która doprowadziła do zdumienie w tym czasie.

César Rubio, profesor historii uniwersytetu wraz z żoną i dwoje dzieci, jest głównym bohaterem. Sztuka rozpoczyna się, kiedy zmęczony z jakimi borykają się z ubóstwem i college postanawia opuścić Mexico City, aby powrócić do rodzinnego miasta leży na północy. Ich dzieci nie zgadza się, ponieważ wierzą w mieście, w otoczeniu pustyni nie będzie miał okazji do zrobienia czegoś w swoim życiu, w połączeniu z tym zauważyć w nich głęboka niechęć do przeciętności jego ojca, który ciągle narzekają dyskusji rodziny bardzo dobrze naświetlone przez Usigli. Ten zasób jest pierwszym, który przykuł moją uwagę i od razu wpadła mi w czytaniu, nie spędzają dużo start i nagle jesteśmy już zanurzone w zażyłości z tej rodziny i jej problemów.

Nagle, nieoczekiwane zdarzenie zmienia ich życie i kształtuje pracy: Pewnej nocy wraca z Rubio, Oliver Bolton, amerykański profesor historii także z prośbą o pomoc, ponieważ jego samochód się zepsuł i nie sposób poruszania się. Przebywa na noc i kiedy rozmawiam z prof Rubio, którzy przybyli do Meksyku w celu zbadania rewolucyjny nazwie Cesar Rubio, który przypisuje się po wszczęciu rewolucja meksykańska. Profesor opowiada Rubio niektóre fragmenty znane z życia gen. Rubio ponadto, w celu uzyskania zwrotu pieniędzy, twierdzi, że dokumenty potwierdzające, że nie jest martwy. W wielkim entuzjazmem rozmowy Bolton uważa, że jego odpowiednikiem jest postać, która wygląda i prof Rubio kolei wzmacnia ten pomysł, a nie przeczę, od tamtego czasu jako rewolucyjny Gen. Cesar Rubio. W tej części, Usigli się zasiać wątpliwości, na chwilę na czytelnika, to sprawia, że ta scena po mistrzowsku, przy użyciu języka w dialogu wiedzy historycznej wynika, że nawet wtedy, gdy Cesar Rubio jest charakter jego wyobraźni.

Chociaż był umowy między Bolton i pierwszym nauczycielem, który nie ujawnia tożsamości drugiego, kiedy opublikował swoje badania, gdzie stwierdzono, rzekomo brakuje Gen. Rubio, który uruchamia cykl imprez różnych dziedzin życia narodowego, rodzina Rubio, słuchu, decyduje wyjazdem do Stanów Zjednoczonych, z pieniędzy uzyskanych z Bolton i uczelni, jak płatność z informacjami, ale nie wcześniej zdecydowałem, znaków związanych z rządem przyjść do domu w celu sprawdzenia tożsamości César Rubio, który mimo próśb żony, kładzie nacisk na gospodarstwa kłamstwo.

O przydatności do władz tego kraju do ratowania bohaterów rewolucji, pojawił się niedawno gen. Rubio jest oferowana nominacji do rządu rodzinnej państwa, jako oficjalny przedstawiciel partii, która chce usunąć obecny regulator, wynik. Tutaj, pokazuje nam Usigli politycznych ilk zawsze z niezwykłą uderzył Meksyk szczegółowo, podając ich cechy z ich różnych ról: Epigmenio Guzman, który służy jako prezydent, Salinas Garza i Trevino, lokalnych posłów, pan Estrella, przekazać i przewodniczącego partii, antagonistą Gen. Navarro, nadzieję, a nawet osobistego ochroniarza, Leo i komory.

Wszelkie podobieństwo do rzeczywistości jest dopasowanie pracy oprócz tego, że dramaturg, poeta i powieściopisarz, Rodolfo Usigli miało stanowiska w służbie zagranicznej i długo przed tym, że jego wielki wpływ i podziw dla norweskiego dramaturga Henryka Ibsena, która skierowana realistycznych motywów swojego kraju w jego twórczości przypomnieć słynne "Dollhouse", czyli Usigli doskonałym obserwatorem rzeczywistości, ich otoczenia i odzwierciedla dokładnie tego typu znaków w gestykulując, używając własnego języka Mexican skorumpowanych polityków i ich postaw, które nadal są powtarzane w naszym kraju. Ale wracając do gry, Przebieg wydarzeń dla naszego bohatera, który nagle zaczyna myśleć można dokonać rzeczywistej zmiany sytuacji politycznej, tak jak to sobie wyobrażałem i wyczuł jego żona, katastrofy, ponieważ César Rubio skromny profesor myśli teraz ogólne, zostaje zamordowany. Być może wersja ostateczna moralista i pasz objętościowych dla osób z Meksykiem, aby pokazać niekorzystnych konsekwencji do czynienia z klasy politycznej, uważa się osiągnąć caudillo, Przyjdź, aby myśleć, że jest w stanie zmienić życie, przy założeniu, że Usigli Zdając sobie sprawę, od tamtego czasu stale co się dzieje w naszym kraju.

Pracy odzwierciedla to, co się dzieje i działo się w różnych etapach życia politycznego w Meksyku walki o władzę, i sprawia, że ostre odbicie na kłamstwie i symulacji Meksyku osób, które według naszych autora są obecne w różnych wydarzeniach naszego życia i w żaden sposób wyjątkowy do katastrofalnych klasy politycznej, może dlatego, jak mógł, Usigli wyjechał z kraju, a nawet służył jako ambasador Meksyku w pięknej krainy swojej podziwiać Ibsen, norweski fiordy w latach 1962 i 1971 roku.

Głównym przesłaniem pracy jest wyraźnie odzwierciedlone w następujący fragment, gdy Cesar Rubio jest uzasadnione przed żoną, dlatego, że znajdują się o tym, dlaczego w dalszym ciągu, mogę postrzegać samego Usigli akceptowane uzasadnić dlaczego placówek dyplomatycznych.

CESAR .- Każdy tutaj żyje pozorów, gestów. Powiedziałem, że jestem inny Cesar Rubio, który szkodzi, że ...? Popatrz na orła prowadzone zazwyczaj bez walki bitwę, którzy nazywają się przyjaciółmi ludzi i ukraść demagogów, którzy fala pracowników i wezwał ich towarzysze, nie pracowały w swoje życie z rąk do nauczycieli, którzy nie mogą uczyć, studenci nie uczą się. Sprawdzić Navarro, kandydat ... Wiem, że to nie tylko czarny charakter, a ja mam dowód, że tak, i mam bohatera, wielkiego kraju. A jeśli im szkodzić i żyć ich kłamstwo. Ja jestem lepszy od wielu z nich. Dlaczego nie ...?

Usigli, Rodolfo. Gestykulując. Meksyk: Editores Mexicanos Unidos, 1985. str. 65.

Popularność: 7% [ ? ]